Het verhaal van Sam

We spreken af in de bibliotheek, omdat het daar warm is en niemand vraagt wat je komt doen. Sam heeft koffie meegenomen in een thermoskan. “Die van hier is te duur,” zegt hij, en hij schenkt twee bekers in.

“Iedereen denkt dat het door één grote klap komt,” zegt hij. “Een ontslag, een scheiding, iets groots. Maar bij mij was het een optelsom van kleine dingen die niemand zag.”

De stapel op de deurmat

Het begon met een zorgverzekering die niet meer werd afgeschreven. Daarna een boete voor het niet betalen van die verzekering. Daarna een aanmaning voor de boete. “Op een gegeven moment was het bedrag drie keer zo hoog als waar het mee begon. En ik snapte niet meer hoe.”

Wat hem het meest bijblijft, is niet het geld. Het is het gevoel dat hij onzichtbaar werd. “Je verdwijnt uit systemen. Geen adres, geen post. Dan besta je eigenlijk niet meer.”

Verder dan één kop koffie

Sinds een halfjaar heeft Sam weer een eigen plek. Hij werkt aan een schuldregeling en verkoopt op donderdag de krant bij de Lange Nieuwstraat. “Mensen kopen een krant en lopen door. Dat is prima. Maar soms blijft iemand staan en vraagt hoe het gaat. Dat is waar ik het voor doe.”

Wat hij anders zou willen? “Dat iemand eerder had gevraagd wat er aan de hand was. Niet wat ik verkeerd deed. Gewoon: wat is er aan de hand.”