Ik verkoop geen krant, ik verkoop een gesprek
Amira staat al twee jaar op dezelfde hoek
“Mensen kijken pas als je iets in je handen hebt.” — Amira
2 augustus 2026 Opgetekend door Joris Brandsma 1 min lezen
Foto: Roksolana Zasiadko
Amira (41) weet precies wie er om acht uur langsfietst en wie pas na negenen. “Ik ken deze straat beter dan de mensen die er wonen.”
Amira (41) staat al twee jaar op dezelfde hoek. Ze weet precies wie er om acht uur langsfietst en wie pas na negenen. “Ik ken deze straat beter dan de mensen die er wonen.”
De eerste maand
“In het begin durfde ik niks te zeggen. Ik stond daar met die kranten en keek naar de grond.” Een collega gaf haar één tip: kijk mensen aan en zeg goedemorgen, ook als ze doorlopen. “Na een week groetten er drie terug. Na een maand tien.”
Wat haar verbaasde: hoeveel mensen zelf iets kwijt willen. “Ze kopen een krant en dan beginnen ze te praten. Over hun werk, hun moeder, hun scheiding. Ik denk dat het makkelijker is tegen iemand die je verder niet kent.”
Wat het oplevert
Het geld helpt, zegt ze, maar het is niet het belangrijkste. “Ik heb weer een reden om mijn wekker te zetten. En ik heb collega’s.”
Ik heb weer een reden om mijn wekker te zetten.
